خداشناسى را از هر عضوى از اعضاى بدن خويش ، بلكه هر ذره‌اى از ذرات آن به گوش جان مىشنويم و هرگز عقل و وجدان باور نمىكند كه اين نظام بديع كه شناسايى دقيق هر قسمت از آن نياز به مطالعه‌اى عميق و برخوردارى از اطلاعات تخصصى دارد ، به طور تصادفى به وجود آمده باشد . چگونه مىتوان باور كرد مردمك چشم ما كه از نه ورقهء جداگانه تشكيل يافته و قطر مجموع آنها بيش از قطر يك ورقهء كاغذ نيست ، خود به خود و بدون قدرتى دانا و توانا جامهء وجود به خود پوشيده باشد . آيا مىتوان گفت : دستگاه هاضمه كه تاكنون در اسرار آن صدها كتاب نوشته‌اند و هر سال چيزهاى تازه‌اى دربارهء آن كشف مىشود و در طول عمر به صورت يك آزمايشگاه دقيق كار مىكند از روى تصادف به وجود آمده است ؟ « كرسى موريسن » مىگويد : ما معمولًا مقدارى غذاى متنوع را به صورت مواد خام در اين آزمايشگاه مىريزيم و هيچ گاه به فكر آن نيستيم كه اين دستگاه چگونه مىچرخد و فعل و انفعال شيميايى در جهاز هاضمه با اين مواد خام چه معامله‌اى مىكند . ما مقدارى گوشت ، سبزى ، حبوبات ، نان مىخوريم و آنها را با مقدارى آب فرو مىبريم و گاهى نيز به عنوان دارو مواد گوگردى و عصاره‌هاى نباتى را مصرف مىكنيم ، آن گاه معدهء ما از ميان اين همه مواد غذايى آن‌چه را كه مفيد مىداند انتخاب مىكند و آن را با مواد شيميايىاى كه خود توليد كرده است خمير و آسياب مىكند ، سپس مواد زايد آن را دفع مىنمايد و بقيه را به « پروتئين » تبديل كرده به مصرف سلول‌هاى بدن مىرساند . سپس اين دانشمند مىگويد : معده ، چربى و مواد ضرورى ديگر را ذخيره مىكند تا انسان در زمان بىغذايى ، از گرسنگى تلف نشود و همهء اين اعمال بدون آن كه انسان كوچك‌ترين توجهى به آن داشته باشد يا دربارهء آن فكر كند انجام مىشود .